Dus hij wilde een nieuwe kopen. Ik zei tegen hem: “vertrek al maar, ik zoek via mijn gsm naar een winkel in de buurt”.
Waarop hij reageert: “da’s goed, zolang het niet stad Antwerpen is”.

Ik begin te zoeken en tja Bredabaan werd het. Gsm gekocht (smartphone eigenlijk), snel naar huis (ik heb hem moeten laten kalmeren want hij ging iets te snel).

Ondertussen zit mijnheer in de cinema en realiseer ik mij net dat we al die miserie niet gehad hadden, als mijn vriend en ik ons nu hadden gerealiseerd dat
de grote webshop Coolblue in onze werkstraat zit. 450m! Echt. Ik kan nu wel op mijn hoofd slaan omdat ik hen vergeten ben.

Al was het in de Base-shop (waar toevallig een half uur daarvoor een collega zat) wel goedkoper

We hadden misschien kunnen gaan horen bij andere garages, maar goed. Voor de prijs konden we het niet laten. Volgens de catalogus zouden we 5 140 euro meer betaald hebben. Nu dus niet ! Yay!

En tja, mijn vriend kent die mensen en zijn ouders zijn er ook klant, net zoals een vriend en die zijn ouders.. Dus tja

Begin april, half april zou de auto aankomen, maar dan moeten er nog enkele aanpassingen gebeuren voor mijn vriend dus vanaf mei gaan we waarschijnlijk ritjes maken met de nieuwe auto.

Ik wil jullie voorstellen aan Ford C-Max:

De kleur is Micastone! EN, voor mij leuk, niet voor mijn vriend, maar 120 zit op 12u, dus als mijn vriend sneller dan 120u rijdt, zie ik dat als het wijzertje verder dan 90° is

Niet alleen op Facebook bij “vrienden” die nog studeren, maar ook hier!

Ik heb even alle zoekresultaten hier neergeschreven met een eigen commentaar erbij.

Aan de studenten die nog examens hebben: HEEL VEEL SUCCES! JULLIE KUNNEN DAT!! Laat die docenten maar “een poepie ruiken”

“mondeling examen marketing artesis” –> sorry, geen samenvatting ^^
” examens gedaan ” –> super voor jou!
” studiepunten herexamens artesis ” –> tja… herexamens ken ik alles van, studiepunten, daar was ik niet mee bezig.
” artesis logistiek samenvatting ” –> die had ik, maar niet online
” examenschema 2bl 2011 artesis ” –> euhm. Blackboard? of leeft u in het verleden?
” examen frans hogeschool ” –> ‘s niet simpel!
” artesis ziekte ” –>oei, ik wist niet dat er een ziekte was die zo noemde.
” examen niet geslaagd reactie ” –> de reactie nadat je niet slaagde op een examen is dat je in de zomer terug moet.
” mijn eerste examen hogeschool ” –> hééél vééél succes en wees kalm!
” trissen ” –> aangeraden om niet te doen!
” studiebegeleiding artesis ” –> ze doen wat ze kunnen en ze luisteren héél goed!

Zo deze tag komt dus oorspronkelijk van Lisanne en dit tekstje hoort erbij vind ik:

We hebben allemaal kleine dingen die ons leven leuk maken. Zelfs als we ziek zijn, verdrietig zijn, en als het allemaal gewoon niet zo mee zit. Deze kleine dingen houden ons op de been! Een lief smsje, een meisje dat lachend op de fiets zit, het zonnetje dat naar binnen schijnt, een bed dat fijn ligt, een vrije dag, en ga zo maar door. Nu wil ik van jou weten, welke dingen zijn dit in jouw geval? Waar word jíj blij van? Wat zijn de simpele dingen die jouw leven zo leuk maken? Maak er een lijstje van en share your happiness!
Liefs, Lisanne (Lisanneleeft.nl)

Ik word blij van mijn vriendje. Altijd lief, altijd goedlachs (ook al vertelt hij serieus slecht nieuws), altijd behulpzaam en altijd klaar staan.

Mijn werk. Ook hiervan word ik zo blij van. Ook al kan dit maar tijdelijk zijn en is het af en toe zéér druk. Ik ga met héél véél zin werken, ik heb de leukste collega’s en het werk is gevarieerd. Mocht ik hier geen kansen hebben, dan kan ik sowieso terugkijken op een superperiode en dat ik blij ben dat ik dit heb mogen ervaren.

Waar ik ook blij van word, is de mooiheid (is dit een woord?) van de natuur gemengd met het stad (in A.N. de stad). Ik kan echt urenlang genieten van het kijken naar films met prachtige omgevingen. Of aan de kaai staan en genieten van de wind die door je haren waait, het water van de Schelde dat golft, schepen die voorbij varen, een streepje zon op het water en dan de meeuwen die over het water scheren. Hemels.

Nu ik samenwoon en dus niet meer thuis woon, word ik altijd blij van zodra ik deur doorstap bij mijn ouders thuis. Dan is het: “thuis.” Niet dat ik hier niet thuis ben, maar het voelt zo vertrouwd aan en ik apprecieer nu eens te meer wat mijn ouders gedaan hebben en waar ik vroeger wenste dat ik enig kind was, nu enorm blij ben dat ik mijn zussen en broer heb.

Ik word ook héél blij van mensen die na een mindere periode terug gelukkig zijn. Waar je zo hebt meegeleefd (misschien niet altijd duidelijk getoond hebt) en dat ze dan laten weten dat ze het weer zien zitten of happy zijn met hun beslissing. You Happy, Me Happy.

Baby’s, peuters en kleuters. Als ik maar vijf minuutjes met hen bezig ben, dan kan mijn dag niet meer stuk. Zo was een nicht van mijn vriend bevallen en net voor we doorgingen vroeg ze of ik hun zoontje niet wilde vasthouden (ik verlang het maar durf dat niet te vragen). 5 minuten heb ik daar gezeten en van mij mocht er een bom ontploffen en ik zou het niet gemerkt hebben. Of op het familieweekend in de ardennen in November. Een heel weekend met twee baby’s, twee peuters en een kleuter. Ik word van hen zo blij, zelfs als je weet dat ze hun keel goed kunnen openzetten. 1 glimlach en mijn hart smelt alweer

Waarvan worden jullie blij? Tag is trouwens vrij over te nemen. Hint hint, Sandra, Troy, Mich, Cynthia, Roxanne ..

Vergeten? Neen. Eerlijk: geen zin om hem af te maken maar! 2012 is net begonnen en dus dacht ik: “laten we hem nu afmaken”.

Helaas, heb ik al direct een probleem. Sunshine Award 2011. Dus ik ga het wat aanpassen.. Een beetje maar.

De oorspronkelijke regels:

• Bedank de persoon waarvan je de award kreeg.
• Schrijf er een artikel over.
• Beantwoord de onderstaande vragen
• Geef het door aan 10 bloggers waarvan je denkt dat ze het echt verdienen en vertel hun dat in een bericht.

Mijn regels:

• Bedank de persoon waarvan je de award kreeg.
• Schrijf er een artikel over.
• Beantwoord de onderstaande vragen

Dus bij deze wil ik Cynthia bedanken voor die tag! Plots kwam daar ineens een nieuwe bezoekster bij. En ook een nieuwe blog waar ik heel graag “lurk” Als je graag nog een blog wil toevoegen om te volgen, dan moet je haar maar toevoegen. Ze heeft zo’n aparte stijl in tegenstelling tot vele andere beautyblogs. And I LIKE IT! Ze laat ook alles héél simpel lijken en legt het zodanig uit dat het ook simpel is. Daarnaast durft ze ook véél. Van minder gewaagde maar zeer draagbare looks tot wat meer gewaagdere looks die ook draagbaar kunnen zijn tot .. iets hééééél gewaagd! Maar goed! Bedankt Cynthia voor die tag toen!

1. Favoriete kleur;
Mijn favoriete kleur is groen, al vind roze toch ook wel iets hebben. Het liefst gaat het hier om pasteltinten, maar heftig groen is toch ook wél mooi! Enkel niet om muren mee te schilderen

2. Favoriete dier
OLIFANT.. surprise ?

3. Favoriete nummer
Hier ga ik dan toch maar voor Liquido – Narcotic 

4. Welk parfum draag je momenteel?
Gloria Vanderbilt. 

5. Iets wat je altijd draagt en wat echt bij je past
Een ring die ik kreeg van mijn vriend voor kerst. Daarvoor droeg ik ook mijn olifantenketting, maar er is iets kapot gegaan en ik ben nog op zoek naar een vervanging

6. Wat is je passie?
Hmm.. Fotograferen van allerlei dingen, al ga ik daar nu niet speciaal voor naar buiten Maar als ik tijdens mijn middagpauze mooi weer heb, dan probeer ik toch naar buiten te gaan en gewoon te gaan genieten van de rust aan de Schelde. Of onderweg naar huis op de brug stilstaan en kijken naar de omgeving, vol met lichtjes.. Van die simpele dingen kan ik enorm genieten en da’s mijn passie.

7. Kado’s geven of krijgen?
Het geven van kado’s.

8. Wat is de laatste oogschaduw die je gebruikt hebt?
De vier kleurtjes van een oogschaduwquatro van Catrice. I don’t remember the name Wit, roze, beigeachtig en donkerbruin

9. Favoriete dag van de week
Woensdag. De werkweek is dan op zijn helft! En zoals een Nederlandse collega wel is roept om twaalf uur: “we gaan KAPPEN”

10. Draag je nu nagellak?
Ja! Van Kiko, een kleurtje dat ik kreeg van mijn vriend zijn ouders toen ze in Italië waren. Het donkerrode lakje

Van 23 december tot en met 30 december deed ik het helemaal alleen. Ik heb mij kunnen bewijzen. Af en toe een paar steekjes laten vallen, maar ik kreeg wel enkele complimenten. Want het was niet zo simpel.

De week daarvoor was ik met schrik begonnen. Ik dacht: “oh nee al die boten.” Want begin die maand stonden er nog 8 schepen gepland die zouden vertrekken in Antwerpen, in die week. Maar ‘s maandags hadden enkele collega’s mij dan toch gerustgesteld dat er enkele opgeschoven waren naar de week er achter. Tot woensdagmiddag. Toen kregen we een telefoon dat de zeeloodsen gingen staken. Of al bezig waren. Wanneer ze zouden herbeginnen? Wisten we niet. Maar als de zeeloodsen staken, dan betekent dat ook dat er geen schepen zullen aankomen in Antwerpen MAAR ook geen zullen vertrekken. Wat dit met zich meebracht dat schepen opschoven.

Langs de ene kant: “yes nu effe rustig” maar langs de andere kant “dju, dat gaat zweten worden volgende week”. Ook deze week was het nog druk (de schepen die vorige week normaal gezien vertrokken enzo). Maar omdat het de afgelopen twee weken zo druk was, weet ik er ook nog weinig vanaf. Wat ik wel weet, is dat ik heb overgewerkt vorige week. Terwijl iedereen één van de 2 vrijdagen een uur eerder naar huis gingen, bleef ik de eerste een kwartier langer en de tweede ging ik 10 minuten eerder door. Financieel geen voordeel. Iedereen die vroeger door gegaan is, heeft een voordeel gedaan. Ik niet. Was ik doorgegaan, dan had ik dinsdag op werk gekomen en gezegd: “ik zie het niet meer zitten”. Plus, als je collega terug komt uit vakantie, verwacht je ook niet een grote stapel werk Denk ik.

Maar ik heb deze week (sorry als ik van de hak op de tak zou springen) wel iets meegemaakt waar ik ineens mijn gooede voornemen wil van maken: harder worden wanneer iemand lastig begint te doen. Ook deze weer een collega gehad die moeilijk aan de telefoon deed. Ik belde enkel om te vragen of hij iets meer wist van een verscheping en of hij in het vervolg ons ook zou kunnen verwittigen aangezien wij nu instructies hadden opgevraagd aan onze klant (die moeten ook wel van ons denken). En die: ” juffrouw, nu moette is goe luisteren naar mij”… en begint daar te zeveren over iets helemaal anders dan dat ik vroeg. Omdat ik daar geen speld tussenkreeg zonder hetzelfde zinneke te horen werd het mij teveel (stress?). Dus ik geef gewoon die telefoon aan mijn collega en ik tranen met tuiten. 

Hij was in fout door zo te doen tegen mij (hij is daarvoor gekend in het hele bedrijf en hij weet dat zelf ook) maar ik moet een beetje van mij leren afbijten in de werkwereld. Als ik mij afbijt zoals ik mij kan afbijten, dan zou ik waarschijnlijk op staande voet ontslagen worden. Dus dan kies ik liever om mij te laten doen. Al is dat ook fout. Dus werkpuntje!

Maar goed. Voor de rest alles oké. Ik doe het werk nog altijd heel graag ondanks dat ik niet weet hoe het gaat aflopen.